„Czarny pas to biały, który nigdy się nie poddał” 💪

Egzaminy na stopnie kyu to wyjątkowy moment w życiu każdego judoki – pełen emocji zarówno dla zawodników, jak i dla trenerów oraz rodziców. To czas, w którym wysiłek włożony w treningi przynosi realne efekty.

Awans na wyższy stopień odbywa się po zdanym egzaminie, który sprawdza, czy judoka opanował techniki wymagane na dany poziom. Droga zaczyna się od egzaminu na biały pas, a następnie prowadzi przez kolejne kolory.

Zobacz wymagania na każdy stopień:

Przy wyższych stopniach (od 3 kyu wzwyż) pod uwagę mogą być brane również wyniki sportowe naszych zawodników.

Egzaminy to nie tylko sprawdzian umiejętności, ale także ogromna satysfakcja, motywacja do dalszej pracy i kolejny krok na drodze do czarnego pasa. 💚

PAS BIAŁY

EGZAMIN NA 6 KYU (BIAŁY PAS) składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej.

CZĘŚĆ TEORETYCZNA

Historia Judo

Twórcą judo jest japończyk Jigoro Kano (1860 – 1938). W wieku 18 lat, wbrew zaleceniom lekarzy, zaczął trenować ju-jitsu. Dwa lata później, bazując na wiedzy swojej i swoich nauczycieli, zaczął opracowywać własny system walki. Usunął z ju-jitsu między innymi wszystkie elementy niebezpieczne nadając nowemu stylowi sportowego charakteru. W 1882 roku po raz pierwszy użył terminu judo, już wyodrębnionego stylu i założył pierwszą szkołę judo – Kodokan, zwaną także Instytutem Poszukiwania Drogi. Słowo judo jest pochodnym słowa ju-jitsu i jest tłumaczone jako „łagodna droga“, „łagodny sposób uzyskiwania zwycięstwa“ („ju“- miękki, łagodny, łatwy do przystosowania się; „do“ – droga). W judo kierujemy się trzema podstawowymi zasadami: (na egzaminie trzeba będzie je wymienić):

Pierwsza zasada brzmi – ustąp, aby zwyciężyć. Oznacza ona, że w walce należy wykorzystać siłę przeciwnika. Będąc pchanym, zamiast stawiać opór, należy pociągnąć napastnika wykorzystując jego siłę, natomiast będąc ciągniętym, należy pchać. Zasada ta została odkryta przez lekarza i filozofa Akiyamę Yoshitoki, uważanego za twórcę ju-jitsu. Obserwował on podczas zimy gałęzie wiśni, które łamały się pod ciężarem padającego śniegu. Inaczej zachowywały się gałęzie wierzby, które pod naporem śniegu uginały się powodując zsuwanie się śniegu, po czym nie uszkodzone wracały do swojej pierwotnej pozycji.

Druga zasadą judo jest „maksimum efektu przy minimum wysiłku“. Jest to zasada ekonomizacji charakterystycznej dla każdej dyscypliny sportowej. Jest ona realizowana na drodze perfekcji technicznej, kiedy to można osiągnąć maksymalny efekt przy jak najmniejszym zużyciu energii.

Trzecia zasada judo oznacza „trenowanie dla wzajemnego dobra i korzyści“. Jigoro Kano ujął tę zasadę słowami: „Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogólnego”.

Igrzyska Olimpijskie i Olimpiada

Igrzyska Olimpijskie – najstarsza i zarazem największa międzynarodowa impreza sportowa organizowana co 4 lata w różnych krajach, pod hasłem szlachetnego współzawodnictwa i braterstwa wszystkich narodów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. KOLEJNE IGRZYSKA W 2028 r. w LOS ANGELES. USA Niestety od ostatnich medali zdobytych przez Pawła Nastulę i Anetę Szczepańska na IO minie niedługo ponad 30 lat. Olimpiada – okres pomiędzy dwoma następującymi po sobie igrzyskami. Zazwyczaj trwał około 4 lat. Co tyle lat odbywały się starożytne greckie igrzyska w Olimpii i właśnie stąd wywodzi się nazwa tego okresu. Z czasem słowo „olimpiada” w użyciu powszechnym zaczęło powoli tracić swoje dawne znaczenie i wyrównywać się pojęciowo z „igrzyskami”. Należy jednak pamiętać, że impreza sportowa organizowana co cztery lata oficjalnie nosi właśnie miano „igrzysk olimpijskich”, a nie „olimpiady” Polscy judocy zadebiutowali na Igrzyskach w Monachium w 1972 r., kiedy to Antoni Zajkowski wywalczył srebrny medal olimpijski dla polskiego judo. Pozostali medaliści Igrzysk Olimpijskich: Waldemar Legień – dwukrotny złoty medalista Igrzysk Olimpijskich (Seul 1988 r., Barcelona 1992 r.), trzykrotny brązowy medalista MŚ, złoty, srebrny i brązowy medalista ME. Paweł Nastula – złoty medalista IO w Atlancie w 1996 r., dwukrotny złoty medalista MŚ, srebrny medalista MŚ, trzykrotny złoty medalista ME. Janusz Pawłowski – srebrny i brązowy medalista IO (Moskwa 1980 r. i Seul 1988 r.), trzykrotny brązowy medalista MŚ, trzykrotny brązowy medalista ME. Aneta Szczepańska – srebrna medalistka IO w Atlancie 1996 r. Antoni Zajkowski – srebrny medalista IO w Monachium 1972 r., brązowy medalista MŚ, dwukrotny srebrny medalista ME. Marian Tałaj – brązowy medal IO w Montrealu 1976 r., trzykrotny medalista ME. Warto znać chociaż jednego Polskiego medalistę Igrzysk Olimpijskich w Judo :)

Słownictwo podstawowe

Tachi rei – ukłon w staniu
Tachi-Waza – techniki stójki
Ne-Waza – techniki parteru
Za rei – ukłon w (klęku) siadzie klęcznym
Shizen-Tai – postawa naturalna
Jigo-Tai – postawa obronna
Kumi Kata – uchwyt za judogę (za kołnierz i rękaw)
Kuzushi – wychylenie
Tshukri – wejście do rzutu
Kake – faza rzutu
Dojo – sala treningowa
Tatami – mata
Hajime – start, naprzód (komenda na rozpoczęcie walki)
Mate – stop (komenda na przerwanie walki)
Judoga – strój do judo
Judoka – zawodnik trenujący judo
Kejkogi / uwagi – bluza judogi
Zubon – spodnie judogi
Obi – pas od judogi
Randori – walka szkoleniowa
Rei – ukłon (za-rei: ukłon niski, tachi-rei: ukłon wysoki)
Tori – atakujący, wykonujący ćwiczenie
Uke – broniący się; ten, na którym tori wykonuje daną technikę
Osaekomi – trzymanie
Toketa – przerwanie trzymania
Soremade – koniec walki
Hantei – werdykt (wskazanie) np. w dogrywce gdzie sędzia wybiera aktywniejszego zawodnika.
Seiza – siad japoński (na stopach)

Stopnie szkoleniowe (Kyu)

6 kyu – biały
5 kyu – żółty
4 kyu – pomarańczowy
3 kyu – zielony
2 kyu – niebieski
1 kyu – brązowy

Stopnie mistrzowskie (Dan)

1–5 dan – czarny
6–8 dan – biało-czerwony
9–10 dan – czerwony

Liczenie do 10 po japońsku

Liczba	Japoński znak	Romaji	Wymowa PL
1	一	ichi	icz
2	二	ni	ni
3	三	san	san
4	四	shi	szi
5	五	go	go
6	六	roku	roku
7	七	shichi	sicz
8	八	hachi	hacz
9	九	kyū	kiu
10	十	jū	dżu

Punktacja w judo

Yuko – 5 małych punktów, przyznawany zwykle, gdy przeciwnik pada na bok lub na pośladki
Waza-ari – 7 małych punktów, przyznawany zwykle, gdy przeciwnik nie spada całkowicie na plecy lub rzut nie jest wykonany ze znaczną siłą i szybkością. 2 techniki ocenione na waza-ari = ippon
Ippon – 10 małych punktów lub 1 duży punkt, skutecznie wykonana technika, kończąca walkę przed czasem.

KARY

Yuko – 5 małych punktów, przyznawany zwykle, gdy przeciwnik pada na bok lub na pośladki
Waza-ari – 7 małych punktów, przyznawany zwykle, gdy przeciwnik nie spada całkowicie na plecy lub rzut nie jest wykonany ze znaczną siłą i szybkością. 2 techniki ocenione na waza-ari = ippon
Ippon – 10 małych punktów lub 1 duży punkt, skutecznie wykonana technika, kończąca walkę przed czasem.

CZĘŚĆ PRAKTYCZNA

Składanie judogi

Po każdym treningu judoga powinna być starannie złożona, zaczynając od spodni, a następnie bluzy, tak by zachować jej kształt i czystość. To wyraz szacunku do sztuki judo, miejsca treningu i samego siebie.

Wiązanie pasa

Pas wiąże się równomiernie wokół bioder, z zachowaniem równej długości końcówek i mocnego, symetrycznego węzła. Symbolizuje on dyscyplinę, porządek i gotowość do dalszego rozwoju.

Ukemi (pady)

KOHO UKEMI – pad w tył
MAE UKEMI – pad w przód
YOKO UKEMI – pad w bok (prawo, lewo)
ZEMPO KAITEN UKEMI – pad w przód z przewrotem przez bark (prawo, lewo)

TRZYMANIA

HON KESA GATAME

YOKO SHIHO GATAME

Przykładowe pytania

Gdzie powstało judo?
Gdzie się mieści najstarsza szkoła judo i jak się nazywa?
Jak nazywa się twórca judo?
Wymienić kolory pasów.
Wymienić trzy zasady judo.
Nazwy padów (ukemi) + praktyka
Nazwy trzymań + praktyka
Policzyć do 10 po japońsku
Zawiązać pas lub pokazać jak składa się judogę